Gjennomskuet

Noen dater er hyggelige. Noen dater er kjedelige. Noen dater er skuffende. Men sjelden er dater så avslørende som denne.

Etter et par-tre samtaler med en ganske pent utseende mann på Tinder der han uttrykker mange felles interesser med meg, virker å være oppegående og tidvis morsom, sier jeg ja til å møte ham.

Vi skulle møtes i en vinbar, men da jeg ankom stedet, ble jeg avvist i døra fordi det var et lukket arrangement der. Litt rådvill tekster jeg ham og sier jeg venter utenfor. Han svarer at vi er inviterte…at han står inne i baren. Javel? 

En altfor voldsom klem der han omtrent låser meg fast, venter meg der inne. Jeg vikler meg ut av favntaket hans, men han vil tydeligvis ikke slippe meg og legger en tung arm rundt meg. Kleint. Men…sa han ikke at han var 175? Det kan ikke stemme, jeg er jo høyere enn ham…? Var han ikke også litt yngre og kjekkere på bildene? Gjerrig er han derimot ikke, for en vinflaske og to glass er allerede linet opp på bardisken.

Vel anrettet ved et bord tar det ikke lang tid før en ansatt dukker opp og spør hvor vi er fra. Daten min vrir seg litt usikkert, men da servitøren spør om vi er fra pressen, svarer han bekreftende. Jo, vi er fra Aftenposten. Hæ?!? Aftenposten? Hvorfor ljuger mannen? Den ansatte forsvinner, for like etterpå å dukke opp med en rimelig kvass presseansvarlig for arrangementet som synes det er en uting å gi seg ut for å være noen andre enn den man er. Det har han jo selvsagt rett i! En litt blidere servitør kommer til og kan opplyse om at det er premierefest for et TV-program, men han viser oss i hvert fall et annet sted vi kan sitte.

Greit nok. Oppstartsproblemer kan alle ha, så jeg gir mannen en sjanse. Skrev ikke mannen at han verdsatte gode samtaler? La oss se hvordan han fungerer som samtalepartner: Han gjentar alle spørsmålene han allerede har stilt meg på meldinger, stiller ingen oppfølgingsspørsmål og avbryter meg når jeg snakker, tydelig uinteressert. Likevel blir det nesten verre når jeg spør. Han klarer ikke svare i mer enn korte enkeltsetninger, før jeg må stille et oppfølgingsspørsmål, og flere ganger forsvinner svaret ut i en utydelig mumling som er komplett umulig å forstå.

Han skrev på meldinger at hans favorittforfattere er Hemingway, Ambjørnsen og Hamsun, men når jeg spør om han kan fortelle hvilken bok av Hamsun han likte best og hvorfor, kommer han bare med svada. Mine assosiasjoner går til Henrik H. Langelands “Wonderboy” der hovedpersonen blir fullstendig avkledd i Dagens Næringslivs spalte “På nattbordet”. Men kan det stemme? Er daten min så på jordet? Nei…her trengs det videre undersøkelser for at antakelsene mine skal bekreftes.

Det slår meg etter hvert at mannen bare har snakket meg etter munnen. Fordi jeg skrev at jeg verdsatte gode samtaler, så skrev han at han var en god samtalepartner. Fordi jeg skrev at jeg likte å lese, flagget han tre kjente forfattere som sine favoritter. Fordi jeg skrev at jeg likte å lese aviser, utropte han Morgenbladet som den beste avisa. La oss nå se hvordan det er med entusiasmen hans for turer i skog og mark.

– Du skrev at du likte å gå i fjellet og at du stadig vekk var på tur, ikke sant?

– Jo, det stemmer (eplekjekk).

– Ja, hvor var du sist, da?

– Jeg gikk på en 12-dagers tur fra hytte til hytte i Jotunheimen (fortsatt eplekjekk).

– Når var det, da?

– I sommer, var det vel (ikke like eplekjekk).

– Javel…men hvilken rute tok du, da?

– Nei….jeg husker ikke helt jeg… (vrir seg i stolen)

– Du husker ikke?? (overrasket) Men hva med Oslomarka, da? Du bruker vel den?

– Jada, hele tiden.

– Ja, hvor bruker du å dra? (insisterende)

– Nei….Frognerseteren…. (usikker)

– Ok. Men hvor går du fra Frognerseteren? (fandenivoldsk)

– Ææææ…… (laaaaang pause)…..det er vel….. rundt der ved Frognerseteren, da…?

Men nå har mannen fått nok. Han liker ikke dette forhøret. Ja, han kaller det faktisk et forhør, og sier han vil gå, for dette vil han ha seg frabedt. Jeg bare smiler rolig mot ham og sier at han gjerne må gå hvis han vil.

– Jeg skjønner godt at du vil gå. Det er jo fordi du føler deg gjennomskuet, for jeg tror ikke noe på at du har lest de bøkene du sier at du har lest eller gått de turene du sier at du har gått. Så værsågod, det er bare å gå. Men tusen takk for vinen!

Og borte var han. Tilbake sitter jeg med et glass vin og latteren boblende i halsen. Det er ikke til å fatte at mannen faktisk trodde han skulle klare å lure meg! Ja, det føles litt pinlig å ha takket ja til date med en slik kronidiot, men jeg fikk så definitivt det siste ordet. Gjennomskuet. Det var det han ble.

 

Advertisements

Tankar i byrjinga av det nye året

Det er fyrste januar. Den fyrste dagen i det nye året, og tid for å gjere opp status. Ikkje sivilstatus sjølvsagt, den har ikkje endra seg over natta. Men i dag skriv me 2016 i staden for 2015. Ikkje at eg kjenner ei stor endring frå i går til i dag, men vissa om at me er gått inn i eit nytt år gjer at eg gjer meg nokre tankar om kvar eg står og korleis det siste året har vore.

Det har ikkje vore eit år med dei store personlege hendingane og endringane. Eg har halde fram livet mitt som før. Jobb. Familieliv. Sosialt liv. Kvardagsliv. Reiseliv. Det har vore eit godt år og eit stabilt år. Ikkje store nedturar, men heller ikkje store oppturar. Eg har tatt nokre val, til dømes at eg skal halde fram ei stund til på same arbeidsplass. Eg får framleis utfordringar nok, og eg har også fått nokre nye og spanande oppgåver. Når eg i tillegg trivst svært godt, veljer eg å bli ei stund til.

Men eg treng ei endring i livet mitt, og i 2015 bestemte eg meg for at den endringa handlar om bustad. Eg er på jakt etter ein ny leilegheit, og eg har fått sett i gang prosessen mot å få dette til, så håpet på ein dag som denne, er at eg i løpet av det nye året skal klare å kjøpe ein ny plass å bu.

Kva anna håpar eg på? Sjølvsagt håpar eg på ein mann. Eg ville lyge om eg ikkje vedgjekk det. Men eg går ikkje inn i det nye året med store forhåpningar om å møte Mannen med stor M. Sant og seie tvilar eg på at eg kjem til å finne han i næraste framtid. Om att og om att har eg gjort erfaringar om at det er nok av hyggelege og bra karar der ute, men det å finne nokon som er meir enn hyggeleg synast umogeleg. Slik var det jo også med den siste eg trefte. Grunnen til at eg grua meg til daten med han var jo sjølvsagt at eg skjønte at han var meir på enn meg, noko eg fekk bekrefta i løpet av kvelden. Denne gongen valde eg faktisk å vera heilt ærleg med han, og heldigvis verka han å forstå.

All denne datinga som eigentleg kjennest rimeleg fånyttes, gjer meg umotivert. Eg orkar ikkje lenger bruke krefter eller å ta særskild initiativ. I alle fall ikkje via nettet. Tinder er ein drittplass. Overfladisk sveiping. Side opp og side ned med lite tiltalande profilar. Dei få gongene eg sveipar høgre på ein profil, er det ikkje fordi eg er særleg interessert. Det er vel heller slik at vedkommande er litt betre enn gjennomsnittet. Ikkje så verst, liksom. Men ikkje så verst er ikkje bra nok!

Kanskje er det likevel ikkje mennene det er noko i vegen med. Kanskje er det forumet og settingen og meg som er problemet? Eg likar jo ikkje Tinder som konsept. Eg mislikar dating som setting. I tillegg er eg lite motivert. Er det då noko håp? Opnar eg eigentleg opp for nokon i det heile tatt? Tvilsamt…

Den fyrste dagen i det nye året sletta eg profilen min på Tinder. Eg orkar ikkje meir. I det minste treng eg ein pause. Eg brukar jo berre appen fordi eg kjedar meg, ikkje fordi eg har trua. Like greit å slette heile greia. Det kjennest i grunnen veldig bra!

Framover kan heller det som skjer skje. Så får eg berre ta ansvar, halde fram med å skape eit liv for meg sjølv og finne lukka gjennom det eg har moglegheit til å styre sjølv. Ein kan jo ikkje basere lukka på eit anna menneske som eg ikkje ein gong har møtt!