Den samtalen

Du veit korleis det er når du sit der på eine sida av bordet med ein mann på andre sida og du kjenner deg gradvis dratt lenger og lenger innunder skalet ditt. Du lukkar skalet rundt deg og blir umogleg å nærme seg. Armane i kross framfor bringa berre for å understreke kor tilbaketrekt og innadvendt du er. Riktignok er det ikkje heilt bevisst, det berre skjer. Men du merkar at du nesten går inn for å vera ueinig og stille kritiske spørsmål til det han seier.

Hendene dine kviler rundt tekoppen. Du drøyer dei få kalde dropane som er att der nede. Det er tryggast slik. Noko å halde i. Hender som kviler uvirksame på bordplata, er jo enklare å gripe fatt i for mannen som sit på andre sida av bordet. Og når det hender let du det uvillig skje medan du slår blikket ned i den tomme koppen framfor deg.

Du hadde ikkje sett veldig fram til dette møtet, og det slo deg som eit dårleg teikn. Samstundes tenkte du at de hadde ein avtale, og med tanke på døgnet de var i lag berre nokre dagar før, så var det vel ikkje usannsynleg at det likevel kunne bli ein hyggeleg kveld og at han ville sove ved sida av deg denne natta óg. Men ettersom den lause og faste praten går, står det klarare og klarare for deg at samsoving vil vera fullstendig uaktuelt. Nei, du lurar snarar på kor lenge kvelden må vare.

Kjenslene og tunga regarerer likevel raskare enn tankane, for brått er Samtalen i gang. I ettertid tenkjer du at det også er ein forsvarsmekanisme, for det er jo måte på kor lenge ein klarar å halde nokon på avstand utan å seie ting i klartekst. Du fortel at det verkar som om mannen er meir enn deg, at du er i tvil om kva du tenkjer, at du kanskje burde ha litt meir gryande kjensler enn du har, og at du er usikker på om det er mogleg at kjensler kan komma. Tanken er tydelegvis ikkje heilt klar.

Du ser at han blir rådvill. Han smiler, men vrir seg, ser usikkert på deg. Så kjem spørsmåla: “Kva er det du forventar deg av ein mann?” “Når var det det gjekk gale?” “Kor lenge har du tenkt slik?” “Er det noko eg har gjort?” “Er det noko du kan lære meg?” Gradvis går det opp for deg kor skuffa og lei seg han er, og kor overraskande dette kjem på han. Han hadde tenkt at du framstod som eit grunnleggande godt menneske og hadde lurt på korleis kvardagen med deg ville ha vore. 

Men hallo!?! tenkjer du. Dette liknar jo mer den Samtalen ein har når ein går kvar til sitt etter djupe og intense kjærleiksforhold. Dette er date nummer tre! Tredje gongen de treffer kvarandre! Gjennom Samtalen får du uansett sett ord på kjenslene dine, og du merkar at du gjennom å avvise han er tru mot deg sjølv.

Du seier at du ikkje kan lære han noko. Han må finne ut sjølv kva han kan lære av dette. Imidlertid får du svar på tiltale, for han vil vite kva han har gjort feil, og når han øydela dette. Men kjære, stakkars, snille mann! Han har jo ikkje gjort noko feil. Han har berre vore seg sjølv. Han kan ikkje vera nokon annan enn det. Du kan jo ikkje noko for at det ikkje er nokon gnist. Slik er det å date. Ein møtest, ein prøver å bli litt kjend. Ofte er det ikkje noko å bygge vidare på, og ein går kvar til sitt. Det er vel det han må lære.

Medan du kvelden etter Samtalen sit og skriv, får du ein sms. Han veit du har bestemt deg, men han vil gjerne snakke eit par minutt. For eiga læring si skuld…

 

Gjennomskuet

Noen dater er hyggelige. Noen dater er kjedelige. Noen dater er skuffende. Men sjelden er dater så avslørende som denne.

Etter et par-tre samtaler med en ganske pent utseende mann på Tinder der han uttrykker mange felles interesser med meg, virker å være oppegående og tidvis morsom, sier jeg ja til å møte ham.

Vi skulle møtes i en vinbar, men da jeg ankom stedet, ble jeg avvist i døra fordi det var et lukket arrangement der. Litt rådvill tekster jeg ham og sier jeg venter utenfor. Han svarer at vi er inviterte…at han står inne i baren. Javel? 

En altfor voldsom klem der han omtrent låser meg fast, venter meg der inne. Jeg vikler meg ut av favntaket hans, men han vil tydeligvis ikke slippe meg og legger en tung arm rundt meg. Kleint. Men…sa han ikke at han var 175? Det kan ikke stemme, jeg er jo høyere enn ham…? Var han ikke også litt yngre og kjekkere på bildene? Gjerrig er han derimot ikke, for en vinflaske og to glass er allerede linet opp på bardisken.

Vel anrettet ved et bord tar det ikke lang tid før en ansatt dukker opp og spør hvor vi er fra. Daten min vrir seg litt usikkert, men da servitøren spør om vi er fra pressen, svarer han bekreftende. Jo, vi er fra Aftenposten. Hæ?!? Aftenposten? Hvorfor ljuger mannen? Den ansatte forsvinner, for like etterpå å dukke opp med en rimelig kvass presseansvarlig for arrangementet som synes det er en uting å gi seg ut for å være noen andre enn den man er. Det har han jo selvsagt rett i! En litt blidere servitør kommer til og kan opplyse om at det er premierefest for et TV-program, men han viser oss i hvert fall et annet sted vi kan sitte.

Greit nok. Oppstartsproblemer kan alle ha, så jeg gir mannen en sjanse. Skrev ikke mannen at han verdsatte gode samtaler? La oss se hvordan han fungerer som samtalepartner: Han gjentar alle spørsmålene han allerede har stilt meg på meldinger, stiller ingen oppfølgingsspørsmål og avbryter meg når jeg snakker, tydelig uinteressert. Likevel blir det nesten verre når jeg spør. Han klarer ikke svare i mer enn korte enkeltsetninger, før jeg må stille et oppfølgingsspørsmål, og flere ganger forsvinner svaret ut i en utydelig mumling som er komplett umulig å forstå.

Han skrev på meldinger at hans favorittforfattere er Hemingway, Ambjørnsen og Hamsun, men når jeg spør om han kan fortelle hvilken bok av Hamsun han likte best og hvorfor, kommer han bare med svada. Mine assosiasjoner går til Henrik H. Langelands “Wonderboy” der hovedpersonen blir fullstendig avkledd i Dagens Næringslivs spalte “På nattbordet”. Men kan det stemme? Er daten min så på jordet? Nei…her trengs det videre undersøkelser for at antakelsene mine skal bekreftes.

Det slår meg etter hvert at mannen bare har snakket meg etter munnen. Fordi jeg skrev at jeg verdsatte gode samtaler, så skrev han at han var en god samtalepartner. Fordi jeg skrev at jeg likte å lese, flagget han tre kjente forfattere som sine favoritter. Fordi jeg skrev at jeg likte å lese aviser, utropte han Morgenbladet som den beste avisa. La oss nå se hvordan det er med entusiasmen hans for turer i skog og mark.

– Du skrev at du likte å gå i fjellet og at du stadig vekk var på tur, ikke sant?

– Jo, det stemmer (eplekjekk).

– Ja, hvor var du sist, da?

– Jeg gikk på en 12-dagers tur fra hytte til hytte i Jotunheimen (fortsatt eplekjekk).

– Når var det, da?

– I sommer, var det vel (ikke like eplekjekk).

– Javel…men hvilken rute tok du, da?

– Nei….jeg husker ikke helt jeg… (vrir seg i stolen)

– Du husker ikke?? (overrasket) Men hva med Oslomarka, da? Du bruker vel den?

– Jada, hele tiden.

– Ja, hvor bruker du å dra? (insisterende)

– Nei….Frognerseteren…. (usikker)

– Ok. Men hvor går du fra Frognerseteren? (fandenivoldsk)

– Ææææ…… (laaaaang pause)…..det er vel….. rundt der ved Frognerseteren, da…?

Men nå har mannen fått nok. Han liker ikke dette forhøret. Ja, han kaller det faktisk et forhør, og sier han vil gå, for dette vil han ha seg frabedt. Jeg bare smiler rolig mot ham og sier at han gjerne må gå hvis han vil.

– Jeg skjønner godt at du vil gå. Det er jo fordi du føler deg gjennomskuet, for jeg tror ikke noe på at du har lest de bøkene du sier at du har lest eller gått de turene du sier at du har gått. Så værsågod, det er bare å gå. Men tusen takk for vinen!

Og borte var han. Tilbake sitter jeg med et glass vin og latteren boblende i halsen. Det er ikke til å fatte at mannen faktisk trodde han skulle klare å lure meg! Ja, det føles litt pinlig å ha takket ja til date med en slik kronidiot, men jeg fikk så definitivt det siste ordet. Gjennomskuet. Det var det han ble.

 

Natt i Lisboa

Det er blitt mørkt i Lisboa, og hun skal bare en tur ut for å spise litt. Må tidlig opp neste dag for å rekke flyet hjem. Men halvveis nedi glasset ombestemmer hun seg. Det er jo siste kvelden på ferie alene! Den kvelden må utnyttes til fulle! Ikke snakk om at hun skal ta en tidlig kveld. Mota opp av den portugisiske grønnvinen, rusler hun videre ut i natta.

Det tar ikke så lang tid før hun hører musikk. Latinamerikanske rytmer. Og hun går etter dem, tripper innenfor døra, vagler seg opp ved hjørnet av bardisken, bestiller en drink – og ser… Det er først nå hun bruker øynene…denne baren er fylt opp av menn. Bare menn! Menn i bøtter og spann. Jaja, det var kanskje menn denne kvelden skulle fylles av også? Kanskje skulle hun også fylles av menn ….ehm….kanskje ikke i flertall det siste der, men altså…

Hun får drinken sin og kommer i prat med en kar. En pinglete, skjeløyd kar, og kun høflighetsfraser utveksles. Men når en dansende latinolover kommer feiende over gulvet og ser at også hennes bevegelser er fanga av musikken, da er natta i gang. Det er vel en kioskromanklisjé å si at de smelter sammen, men det var det hun følte der han svingte henne rundt. Klisjéen blir bare ytterligere understreka av at hans brune øyne ser dypt inn i hennes blå mens han sier: “La oss tilbringe natta sammen”.

Det er bare ett skår i gleden. Veska. Et evig irriterende problem når man danser pardans. Ei veske som henger og slenger og dunker og slår rundt smektende kropper kan ødelegge både svingene og svungene og nærheten og gleden. Så hun uttaler at den veska er ganske så kjip, men at det jo er helt umulig å legge den fra seg noe sted. “Kjære deg”, svarer han. “Jeg bor rett rundt hjørnet. Vi kan bare legge veska di der.”

Noen sekunder etter og halvveis oppe i den smale trappeoppgangen til leiligheten hans, demrer det for henne. Men angre er noe man venter med til fylleangsten slår inn dagen derpå, og et kjapt ligg med en muskuløs og deilig latinolover er da noe som hører singelferier til? Hun flirer for seg selv siden hun ikke helt kjenner seg selv igjen. Likevel er hun ikke helt på bærtur, for hun insisterer på kondom.

Det er da kjekkasen begynner å vise sitt sanne jeg: “Slutt å vær så norsk, da!” Hun ler innvendig, for var det ikke han som i sin iver etter å sjarmere henne ikke kunne forstå at hun kunne være norsk? Portugisisken hennes var jo plettfri og uten aksent! Ikke nå lenger tydeligvis. Nå er hun så norsk som noen, og det er tydeligvis typisk norsk å insistere på at latinske uhumskheter ikke får innpass i hennes indre.

Selve sexen var ikke av det minneverdige slaget, men kvelden skulle likevel vise seg å bli riktig så minneverdig. I hvert fall blir historien om det som videre hendte fortalt gjentatte ganger for ettertiden, og hver gang ler hun like godt.

Høflig som hun er valgte hun å stå ved lovnaden sin om at de skulle tilbringe natta sammen. Det viste seg at han kjente alle de bra utestedene i området og mange av dem som jobbet der. Han tok henne med til utested etter utested, og for hvert sted de rant inn, rant intelligensen hans ut. Ja, ikke slik og forstå, han var ikke på fylla, må vite. Han var altfor opptatt av helsa til å kunne helle i seg denslags usunnheter. Helse er forresten å ta litt hardt i, kroppen er et riktigere ord. For det gikk bare mer og mer opp for henne at han bare var opptatt av en ting; sin egen kropp. Så for henne ble karen bare dummere og dummere og mer og mer uinteressant for hvert ord han lirte av seg om kropp og helse og trening og muskler.

I grunnen er det en gåte at hun valgte å bli med ham hjem igjen. For når en mann viser seg å være dum, da legger tenningen hennes seg på et tilsvarende lavt nivå som han IQ. De kommer tilbake til ham og hun setter seg på gulvteppet foran TV’n. Blikket hennes er i nostalgi festet til et program hun nesten hadde glemt eksisterte. Han er gjestfri og serverer henne noe å drikke. Men brått tar serveringen hans en uant vending. I en avstand på la oss si cirka 15 centimeter fra nesetippen hennes ser hun noe mørkebrunt slapt hengende der rett foran henne. Hva er det som skjer?!? Visst faen har fyren hevet av seg klærne og i tydelig overbevisning om at alle andre er like keene på kroppen hans som han er selv, så forventer han nå at hun skal stappe den slunkne pikken hans i munnen og gi ham en real blowjob! Helvete heller!! Man gjør seg fortjent til å bli sugd, og damer suger når de selv er tent og har lyst! Denne selvopptatte idioten har ikke gjort noe som helst for å fortjene denslags nytelse, og damer blir heller ikke spesielt fyra opp av å helt ut av det blå få slengt en tilfeldig pikk 15 centi fra nesa.

Så hva gjør man når man sitter trengt opp i et hjørne med en sofa i ryggen og en pikk i trynet? Jo, da dukker man. Man kryper sammen og åler seg mellom bena på pikkhuet man har foran seg. Fort og smidig er hun på andre siden av den falne latinoloveren, og nå kan det være det samme med hele høfligheten. Lunta om at fyren er en idiot har hun lukta for lengst, og etter hans åpenbaring både av pikk og av mangel på intelligens, fintfølelse og evne til å tenne en dame, går det nå lukt åt skogen med resten av “la oss tilbringe natten sammen”.

Men da hun forsvinner nedover brostensbelagte gater i Lisboas Bairro Alto, kan hun ikke annet enn le. For en natt. For en type. For en historie. En historie som igjen og igjen vekker latter både hos henne og hennes tilhørere.

Tankar i byrjinga av det nye året

Det er fyrste januar. Den fyrste dagen i det nye året, og tid for å gjere opp status. Ikkje sivilstatus sjølvsagt, den har ikkje endra seg over natta. Men i dag skriv me 2016 i staden for 2015. Ikkje at eg kjenner ei stor endring frå i går til i dag, men vissa om at me er gått inn i eit nytt år gjer at eg gjer meg nokre tankar om kvar eg står og korleis det siste året har vore.

Det har ikkje vore eit år med dei store personlege hendingane og endringane. Eg har halde fram livet mitt som før. Jobb. Familieliv. Sosialt liv. Kvardagsliv. Reiseliv. Det har vore eit godt år og eit stabilt år. Ikkje store nedturar, men heller ikkje store oppturar. Eg har tatt nokre val, til dømes at eg skal halde fram ei stund til på same arbeidsplass. Eg får framleis utfordringar nok, og eg har også fått nokre nye og spanande oppgåver. Når eg i tillegg trivst svært godt, veljer eg å bli ei stund til.

Men eg treng ei endring i livet mitt, og i 2015 bestemte eg meg for at den endringa handlar om bustad. Eg er på jakt etter ein ny leilegheit, og eg har fått sett i gang prosessen mot å få dette til, så håpet på ein dag som denne, er at eg i løpet av det nye året skal klare å kjøpe ein ny plass å bu.

Kva anna håpar eg på? Sjølvsagt håpar eg på ein mann. Eg ville lyge om eg ikkje vedgjekk det. Men eg går ikkje inn i det nye året med store forhåpningar om å møte Mannen med stor M. Sant og seie tvilar eg på at eg kjem til å finne han i næraste framtid. Om att og om att har eg gjort erfaringar om at det er nok av hyggelege og bra karar der ute, men det å finne nokon som er meir enn hyggeleg synast umogeleg. Slik var det jo også med den siste eg trefte. Grunnen til at eg grua meg til daten med han var jo sjølvsagt at eg skjønte at han var meir på enn meg, noko eg fekk bekrefta i løpet av kvelden. Denne gongen valde eg faktisk å vera heilt ærleg med han, og heldigvis verka han å forstå.

All denne datinga som eigentleg kjennest rimeleg fånyttes, gjer meg umotivert. Eg orkar ikkje lenger bruke krefter eller å ta særskild initiativ. I alle fall ikkje via nettet. Tinder er ein drittplass. Overfladisk sveiping. Side opp og side ned med lite tiltalande profilar. Dei få gongene eg sveipar høgre på ein profil, er det ikkje fordi eg er særleg interessert. Det er vel heller slik at vedkommande er litt betre enn gjennomsnittet. Ikkje så verst, liksom. Men ikkje så verst er ikkje bra nok!

Kanskje er det likevel ikkje mennene det er noko i vegen med. Kanskje er det forumet og settingen og meg som er problemet? Eg likar jo ikkje Tinder som konsept. Eg mislikar dating som setting. I tillegg er eg lite motivert. Er det då noko håp? Opnar eg eigentleg opp for nokon i det heile tatt? Tvilsamt…

Den fyrste dagen i det nye året sletta eg profilen min på Tinder. Eg orkar ikkje meir. I det minste treng eg ein pause. Eg brukar jo berre appen fordi eg kjedar meg, ikkje fordi eg har trua. Like greit å slette heile greia. Det kjennest i grunnen veldig bra!

Framover kan heller det som skjer skje. Så får eg berre ta ansvar, halde fram med å skape eit liv for meg sjølv og finne lukka gjennom det eg har moglegheit til å styre sjølv. Ein kan jo ikkje basere lukka på eit anna menneske som eg ikkje ein gong har møtt!

 

Eg gruar meg til date

I morgon kveld skal eg treffe ein mann for tredje gong, og til no har eg ikkje noko å utsetje på han. Ikkje noko eg tenkjer er negativt. Så kvifor gruar eg meg?

Den fyrste gongen me møttest drakk me øl og snakka samen. Timane gjekk. Praten gjekk. I heile fem timar. Me snakka om bøker. Om jobben. Om borna. Om familie. Om klimaet. Om flyktningar. Om menneske me kjenner. Han lytta. Verka interessert i meg. Eg likte det han sa om seg. Fekk lyst til å treffe borna hans.

Me ville begge traffast att, men desember er travel. Det vart ein kjapp kaffikopp innimellom andre ting denne veka. Igjen viste han seg å vera lett å snakke med. Også utan øl.

I morgon skal eg treffe han att. Full pakke med teater og middag. Og eg gruar meg! Men kvifor gjer eg det når han verkar bra? Sjølvsagt har det noko å gjere med at eg er jo ikkje noko glad i dating. Eg likar ikkje situasjonen i det heile tatt. Det kjennest ukomfortabelt og unaturleg. Her sit to menneske saman som begge veit kvifor dei er sit i lag, men dette blir underkommunisert, og begge prøver å vise kven dei er – sjølvsagt med noko vekslande hell. Når det er heile tredje daten, då byrjar vel forventningane å vekse proporsjonalt med talet på møte?

Eg er redd for kva forventningar han har til meg, at han har for store forventningar til meg. Kva ser han for seg? Han verkar å vera på. Interessert. Meir enn det eg er. Eg klarar ikkje å innfri nokon andre forventingar enn ein hyggeleg kveld der me prøver å bli meir kjend. Eg er redd for at han skal bli for nærgåande. Både i form av seie fine ting om meg, men også i form av å ta på meg. Eg kjenner at det klarar eg ikkje. Eg vrir meg nesten her eg sit, for eg veit at eg ikkje klarar å gjengjelde eller å innfri. For den store dragninga manglar frå mi side. Burde den vera der? Er det naturleg at den ikkje kjem med ein gong? Kan han koma etter kvart?

Eg likar han godt, han er en fin fyr, men eg er ikkje tiltrekt av han. Tidlegare har eg nokre gonger merka ei dragning mot den andre omtrent med ein gong. Dei har i alle fall ikkje vore riktige menn. Andre gonger har dragninga kome gradvis litt etter litt. Desse har vist seg å vera meir riktige, men ikkje heilt riktige. Ellers hadde eg jo ikkje sete her.

Eg treffer han i morgon, for han verkar for bra til at eg kan avskrive han. Men eg er redd for kva han tenkjer seg og ynskjer av meg, redd for at han skal like meg meir enn eg likar han. Det er jo alltid slik…

Kan ein vera stolt av at ein er skild?

Er det lov å vera stolt av at eg er skild? Kan eg seie at eg er stolt av at eg var sterk nok til å gå ut av det forholdet eg var i? At eg var modig fordi eg torde å bli åleine? Åleine med ein toåring?

Ja! Det er lov! Og ikkje berre er det lov å tenkje det. Det er lov til å seie det! Eg er stolt av dei vala eg tok, for etter at eg vart åleine har eg ikkje angra eit sekund på skilsmissa. Sjølvsagt var det tunge tak. Sjølv om det var eg som valde å gå, så vil ikkje det seie at det var med lett hjarte.

I byrjinga, rett etter at far til son min hadde flytta ut, var eg berre letta over å bu åleine. For å bu i lag når ein gradvis blir sikrare i si sak at forholdet ikkje er liv laga, er tøft. Ein baksar rundt kvarandre i ein tjukk graut av vanskelege kjensler. Derfor kjente eg det som noko tungt slepte tak i meg då eg fekk bustaden for meg sjølv. Likevel undertrykte eg stemmene som sa at eg hadde ein jobb å gjere. Ein jobb med å tynne grauten gradvis ut. Sjølvsagt hadde eg mykje å bearbeide, men så naiv eg var! Vesle meg forstod ikkje at å kaste seg ut i ein kvervelvind av eit nytt forhold ikkje akkurat var ein strålande idé.

Det gjekk eit år, så sette eg meg fast. Kjenslegrauten hadde berre tjukna og stivna. Det nye forholdet var heller ikkje rett for meg. For kven var eg til å sjå klart når eg aldri hadde prøvd å sjå inn i meg sjølv? Med hjelp frå ein psykolog og eit gradvis større medvit om eigne kjensler og tankar, vart eg meir og meir kjend med meg sjølv.

Eg sleit med dårleg samvit overfor far til sonen min. Ikkje fordi eg trudde eg hadde tatt feil, men fordi eg følte eg ikkje hadde behandla han bra nok, fordi eg ikkje hadde respekt nok for han, fordi eg ikkje hadde vore stolt nok av han, fordi eg mest av alt syntest synd på han.

Enno meir skuldkjensle hadde eg overfor sonen vår. Den vesle guten som ikkje fekk oppleve å vekse opp med mor og far saman. Eg var redd for ikkje å strekke til, ikkje å vera nok for han, ikkje gje han det han trengte. Og eg var så lei meg for at eg ikkje gav han sysken. Sorga over at han ikkje fekk sysken, vart i tillegg mi sorg over ikkje å oppleve å bli mor fleire gonger.

Men ein lærer å forsone seg med sorgene sine. Ein lærer å avfinne seg med at livet ikkje blir som ein hadde planlagd og trudd. Ikkje minst lærer ein å tilgje seg sjølv. Slik kan ein gå vidare. Slik blir grauten vatna ut til velling.

Gjennom å tilgje seg sjølv blir ein også stolt av seg sjølv. For eg veit at eg tok dei rette vala, og eg veit at eg er ei betre mor når eg har det bra. Eg kjenner meg viss på at eg gjennom å samarbeide godt med faren, kan gje sonen vår ein god og trygg barndom. Ikkje ein barndom som liknar på min, oppveksen som eg er i ein kjernefamilie med fleire sysken, men ein barndom som er hans. Ein barndom som eg kan skape for han og saman med han.

Så eg er stolt av alt eg får til. Stolt av at eg har skapt, og kvar dag skapar eit liv for han og meg. Eit trygt og godt liv rikt på opplevingar, utvikling og kjærleik.

Å selje seg sjølv

Når eg er inne på ei nettdateteneste, slår det meg at det er langt mellom godbitane. Og no tenkjer eg ikkje på godbit i form av manndom og brunst, nei eg tenkjer meir på korleis ein best skal selje seg sjølv. For nettdateprofilar er ikkje mykje annleis enn ei salsannonse. Eg skal ikkje skryte på meg at eg har høg kompetanse innan reklame og annonsering, men når talet på gode annonsar faretruande nærmar seg null , vaknar jammen seljaren i meg også. Sjølv om eg meinar at seljarar med alle sine triks, er sleske lurendreiarar, har eg likevel komme fram til ein steinfast konklusjon: Menn på nett må lære å promotere seg sjølv. Dårlege sjølvseljarar, det er det dei er.

Menn på nett er enkle menneske. Dei likar helst å krysse av på standardspørsmål med på førehand gitte alternativ som kan vise kva slags hobbyar dei har, kva dei likar å gjere, kva dei arbeider med og kva dei tener, kva dei fyrst ser etter hjå ei kvinne og kva dei vil servere den utkåra dersom ho kjem på visitt. Men når det kjem til å skrive meir om seg sjølv, så er det overraskande mange som let vera å fortelje noko som helst! Kva tenkjer dei på? Dersom dei i tillegg ikkje har lasta opp eit bilete av seg sjølv, så er jo heile nettprofilen dødfødt! Det er då vel ingen kvinner som faktisk blir interessert i ein kar som ikkje gidd å by litt på seg sjølv?

Menn! De må då forstå at dersom de skal utmerke dykk i godterihylla, så må de tilby noko meir! De må seie noko om dykk sjølve! Og då held det dessverre ikkje å skrive “hvis du syntes profilen min var interessant, så skriv!”. Nei! Eg syntest ikkje profilen din var interessant! Den gav svar på enkelte standardspørsmål, men seier ikkje eit kløyva ord om deg som person! Eg er ikkje interessert i ein standardsvarkar, eg er interessert i menneske! Eit menneske som vågar å by litt på seg sjølv, som tør å fortelje noko om kven han er!

På den andre sida, nokre menn burde vernast mot seg sjølv fordi dei byr for mykje på seg sjølv. Nokre menn burde ha eit filter på PC’en sin som får skjermen til å blinke i gult og raudt og oransje før dei publiserer profilteksten sin. Sjå berre på dette:

“Er ikke så opptatt av utseende og alder, men jeg liker ikke hengebryster, små bryster eller strekkmerker. Rompa bør heller ikke være stor. Synes brystimplantater er flott bare det ikke er større enn D-cup. Ellers er jeg ikke spesielt kravstor, men synes det er fint med litt stram mage. Før i tiden trente jeg mange økter i uken og hadde såkalt “drømmekropp” som noen kaller det, men nå har jeg vel en normal kropp med litt mage…Bryr meg egentlig ikke så mye…[…] Synes det er flaut når jeg overhører plattheter fra andre mennesker.”

Beste helsing lite kravstor mann på 40 pluss som søkjer sprettrumpe, sixpack og ståpuppar! Det er unekteleg noko paradoksalt over ein kar som mislikar plattheiter, men som klarer å lire av seg ein slik profiltekst. Og om ikkje varsellampene blinka på skjermen hans, så ringte i alle fall alarmen hjå meg.

Det er forresten ikkje berre profiltekstar som ber bod om håpløyse. Det er personlege meldingar av ymist slag som tikkar inn, men også i dette mediet er menn dårlege til å selje seg sjølv. Det gjeld å vera litt original eller i det minste litt sjarmerande. Ver litt på offensiven! Men dette er ein hårfin balansegang, for kjensler og originalitet treng ikkje alltid vera positive forteikn:

“Hei, jeg liker deg godt, har stor hjertesorg etter ulykkelig forelskelse (det jævligste en kan komme ut for!) Kan du reparere mitt hjerte?”

Øh…….nei! Ikkje snakk om! Ingen brennande behov for å reparere hjartesorga til nokon. Planen var ikkje akkurat å bli rebound girl. Takk, men nei takk!

Nei, nettdating på datetenester som match og sukker skapte berre frustrasjon hjå meg. Å vere til stades der motiverte meir til å utvikle eit foretak der menn kan få hjelp til å promotere seg sjølv, enn til å finne ein mann til meg sjølv.

Jaudå, eg testa jo ut verktøyet. I løpet av eit år møtte eg både det eine og det andre. Verst var vel kompisen til Rune Rudberg på nokon og førti. Som nyskild hadde han flytta heim att til mor si. Planen hadde jo ikkje vore å bli verande der, men etter åtte-ni månader, måtte han innrømme at det jo var veldig praktisk å alltid få heimelaga mat og nyvaska tøy. Eg unnskyldar meg med at eg var uerfaren i nettdateverda, for ein slik ein burde eg ha lukta lunta på lenge før det vart snakk om ein date. Men gode historier er jo heller ikkje å forakte.

Dei andre karane eg møtte var heldigvis langt meir oppegåande, dei kunne eg i det minste ha hyggelege samtaler med utan å streve for ikkje å sprute ut i latter opptil fleire gonger i løpet av ein relativt kort samtale. Likevel gjekk eg lei etter eit trekvart års tid. Sidan låg profilen min passiv i eit par år, og i sommar sletta eg han heilt. Sjølvsagt etter å ha inspisert eit par gonger og funne ut at alt var ved det same, om faktisk ikkje ein tanke verre også. For kanskje er tida forbi for dei meir fyldige nettprofilane? Kanskje har dateappane meir eller mindre utkonkurrert sukker og match? Kanskje er det heller på tinder at folk er? Og kanskje veit menn å selje seg sjølv betre på tinder?

(framhald følgjer…)